June 17
ขอบคุณวันเวลาที่ทำให้ฉันได้มารู้จัก ขอบคุณวันเวลาที่ทำให้เราได้พรากจากกัน ทำให้ฉันได้รู้ว่าเวลามีค่ามากเพียงใดแม้แต่วินาทีเดียวก็ถือว่ามีค่ามากมายพอที่จะทำให้ฉันเอ่ยคำที่ค้างคาใจได้ แต่แล้วฉันก็ไม่ทำเพราะฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิด ฉันเลยไม่กล้าที่จะพูด เพราะความไม่กล้า ฉันไม่ได้ต้องการให้เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้แต่ฉันก็คิดว่ามันเป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ ฉันชอบเวลาที่ได้อยู่ห่างๆ ฉันชอบที่จะมีโลกเป็นส่วนตัว ฉันชอบความคิดที่เป็นอิสระแต่คิดอีกแง่หนึ่งฉันคงดีไม่น้อยที่มีเขาอยู่ข้างๆ คอยเป็นที่ปรึกษา คอยให้กำลังใจ คอยชักจูงฉันให้ไปในทางที่ถูกช่วยให้ฉันได้เห็นในอีกแง่มุมหนึ่งซึ่งมันแตกต่างจากที่ฉันเคยมองเห็น ตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าใจของฉันไม่เคยไปไกลจากความคิดถึงเขาเลย มันเฝ้าวนเวียนอยู่ที่เดิมอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะห่างไปไกลสักเท่าไหร่แต่หัวใจฉันก็กลับมาอยู่ที่เดิมตลอดเวลาเหมือนคนที่งมงายไม่รู้จบ ดื้อรั้นเสียจริง ที้งที่ความจริงก็รู้ว่ามันเป็นยังไง อย่าพยายามต่อไปอีกเลย ในชีวิตนี้ยังต้องมีเรื่องราวอีกมากมายให้ต้องทำ อย่าให้เรื่องเพียงเรื่องเดียวมาทำร้ายจิตใจอีกต่อไปเลยนี่คือเสียงของหัวใจอีกด้านที่บอกออกมาว่ามันจะทนไม่ได้แล้ว แต่หัวใจอีกด้านมันไม่ยอมฟัง มันยังคงขัดแย้งกันตลอดเวลา และมันคงจะเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆตราบนานเท่านานเท่าที่ฉันยังคงจดจำเขาได้ เขายังคงป็นส่วนลึกในหัวใจอย่างน้อยก็ทำให้ฉันได้รู้จักคุณค่าของเวลาและมิตรภาพที่มากเกินกว่าจะกลายไปเป็นอย่างอื่นไปได้ เพราะว่าเราช่างไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยนอกจากความแตกต่างระหว่างเราที่มีเหมือนกัน เราควรจะจากกันด้วยดีด้วยความรู้สึกที่ดีตลอดไป ทุกอย่างฉันแค่คิดไปเองก็ควรที่จะจบที่ตัวเอง
Tools 
